„Dziady”

admin — Wed, 13 Oct 2010 12:43:10 +0000

„Dziady” Adama Mickiewicza to dramat niezwykle złożony i poruszający wiele wątków. Jednym z jego najbardziej charakterystycznych scen jest ukazanie tytułowego obrzędu dziadów w drugiej części utworu. Ceremonia ta ma fundamentalne znaczenie dla całego dzieła, ukazuje bowiem jedną z problematyk, jakie zostaną w nim poruszone. Obrzęd dziadów wywodzi się z tradycji ludowej i pokazuje jej nieco inny odcień, odmienny od sielankowości prezentowanej przez literaturę sentymentalną, pełen tajemnicy i głębi. Podczas tego obrzędu zauważyć można rolę, jaką ogrywają w dramacie Mickiewicza dzieci. Podczas wspomnianego obrzędu zostają wywołane trzy rodzaje duchów, które nie mogą dostać się do nieba, bowiem ich ziemskie sprawy nie zostały do końca wyjaśnione. Zjawy odpowiadają kolejno trzem rodzajom grzechów: lekkich, średnich oraz najcięższych. Pierwszy rodzaj przewinień reprezentuje para kilkuletnich dzieci – Rózi oraz Józia, przybyłych na Dziady pod postacią aniołków. Ich problemem jest fakt, iż ze względu na zbyt krótkie życie, niezwykle szczęśliwe i pozbawione trosk życie nie zaznały nigdy uczucia bólu oraz cierpienia, co zamyka im drogę do nieba. Proszą odprawiającego Dziady Guślarza o symbol ziemskich trosk, czyli kilka ziarenek gorczycy. Po ich otrzymaniu mogą wreszcie trafić do królestwa niebieskiego i cieszyć się życiem wiecznym. Dzieci w „Dziadach” przekazują bardzo ważny morał – cierpienie w życiu ma sens i musi być w nim obecne, jeśli w życiu wiecznym chce się doświadczyć dobra.

karty-lektur.pl

„Dziady”